Την 1η Ιουλίου 2009 όπως όλοι ξέρουμε άρχισε η απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους στην Ελλάδα. Έχουν περάσει τρείς μέρες και ήδη έχει γίνει ΚΑΙ αυτό ένα τεράστιο σίριαλ!!!
Πριν από 2 χρόνια περίπου βρισκόμουν σε μια pub στην Ιρλανδία όπου και εφαρμόζεται εδώ και χρόνια ο συγκεκριμένος νόμος. Έξω είχε γύρο στους 6 βαθμούς κελσίου και έβρεχε καταρρακτωδώς! Κάποια στιγμή θέλησα να καπνίσω ένα τσιγάρο και κατευθύνθηκα προς τα έξω. Εκεί είδα μια εικόνα που με έκανε να μην καπνίσω για τις επόμενες μέρες. Δώδεκα Ιρλανδοί, κάτω από μία ομπρέλα η οποία χωρούσε βία 5 άτομα χωρίς να βρέχονται, να καπνίζουν με μανία και χωρίς να τους ενδιαφέρει οτι έχουν γίνει κυριολεκτικά παπί! Τότε σκέφτηκα, αχ ρε Ελλαδίτσα! Μα είναι δυνατόν να πεθαίνεις στο κρύο για ένα τσιγάρο;;;
Έπειτα από 2 χρόνια, και αφού το έχω κόψει και το έχω ξαναρχίσει 25 φορές, κατάλαβα ότι πρέπει να ήμουν πολύ κουτός για να περιμένω ένα νόμο να με περιορίσει σε κάτι, που θα έπρεπε να έχω καταλάβει από μόνος μου ότι μου περιορίζει την ζωή. Γιατί το θέμα δεν είναι αν θα αρρωστήσεις από καρκίνο, αλλά και όλες τις άλλες επιπτώσεις που έχει στο ανθρώπινο σώμα και κατ’επέκταση στην καθημερινή μας ζωή το τσιγάρο.
Αυτό που με ενοχλεί από την πρώτη μέρα που μπήκε σε εφαρμογή ο νέος νόμος είναι πόσο σήριαλ το έχουν κάνει. Όλα τα κανάλια δείχνουν μαγαζιά και κάνουν ρεπορτάζ και ενισχύουν το σάλο που γίνετε. Την πιο πολύ πλάκα κατά την γνώμη μου την έχουν κάποια άνθρωποί που βγαίνουν σε αυτά τα ρεπορτάζ των καναλιών και δηλώνουν: «θα καπνίζω μέσα και δεν με κουνάει κάνεις». Αυτό το θεωρώ η προβολή του πόσο “μάγκας” είσαι ή ότι το βλέπουν σαν την παιδική μας ηλικία όπου ο πατέρας μας απαγόρευε να περνάνε στον απέναντι δρόμο και εμείς απλά περνούσαμε για αντίδραση. Είναι θλιβερό οπού κάποιοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι σκοπός του νόμου είναι η ίδια τους η υγεία και δεν είναι άλλη μία απαγόρευση από τον μπαμπά τους!
Μπορώ να καταλάβω πώς νιώθει ένας καπνιστής που έχει συνηθίσει να κάνει το τσιγάρο του μετά το φαγητό και μαζί με το ποτό του. Από την άλλη όμως και εγώ σαν καπνιστής πρέπει να βάλω κάτω τα υπέρ και τα κατά του καπνίσματος και να αποφασίσω τι θέλω…Την υγεία μου ή λίγες ίσως στιγμές απόλαυσης;;;
Προσωπικά προσπαθώ να κόψω το κάπνισμα εντελώς. Κατάλαβα λοιπόν ότι απολαμβάνω περισσότερο την εικόνα του τσιγάρου στο χέρι μου παρά το ίδιο το τσιγάρο. Όλες αυτές οι σκηνές που έχουν περάσει στο υποσυνείδητο μου από άπειρες ταινίες με κάνουν να ταυτίζω τον εαυτό μου υποσυνείδητα με τον cool τύπο που είδα προχτές στον κινηματογράφο και με αυτό τον τρόπο νιώθω και εγώ με την σειρά μου “cool” με το τσιγάρο στο χέρι. Πάνω σε αυτή την σκέψη βασίζω την προσπάθεια μου. Έτσι λοιπόν την επόμενη φορά που ετοιμάζομαι να βγω, σταματάω να φαντασιώνομαι μια παγωμένη μπύρα και ένα τσιγάρο στο χέρι μου και προσπαθώ να φαντασιωθώ την ίδια παγωμένη μπύρα ενώ το άλλο μου χέρι είναι ελεύθερο να γίνει όσο παραστατικό θέλει ώστε να συνοδέψει τα λεγόμενα και τις ιστορίες μου.
Δεν ξέρω ποιός είναι ο τρόπος να ξεπεραστεί το κάπνισμα από ένα μανιώδη καπνιστή αλλά το σίγουρο είναι ότι πρέπει να καταλάβουμε πόσο βλαβερό είναι κυρίως για μάς τους ίδιους και επίσης ότι τίποτα σε αυτό τον κόσμο δεν είναι ακατόρθωτο…

Η φωτογραφία προέρχεται απο το τασάκι ενός πολύ καλού μου φίλου στην δουλειά του. Τασάκι που ξεκίνησε καθαρό στις 9.30 το πρωί και φωτογραφήθηκε στις 14.00 !!!